„Nieprzespanej nocy znojnej jeszcze mam na ustach ślad”

Dryn, dryn, dryn!!! Przerażający dźwięk budzika przerywa mi piękny sen, w którym w towarzystwie Johnny’ego Deppa sączę drinka na Lazurowym Wybrzeżu. Ciemno wszędzie, głucho wszędzie… Przecieram mocno oczy, bo Johnny nie chce jakoś zniknąć i próbuję odczytać, która jest godzina. Zajmuje mi to zdecydowanie więcej czasu niż ma „jedna Wenta”… Trzecia… Jak to trzecia?! Aha, trzecia… Wstać trzeba, bo na kortach w Melbourne grają już w najlepsze. Po cichutku, powolutku opuszczam sypialniane Lazurowe Wybrzeże i w salonie przenoszę się do pięknej, słonecznej Australii.

Australian Open –  pierwszy wielkoszlemowy turniej roku, dwa tygodnie pod znakiem bezsenności, nieprzytomności w pracy i hektolitrów kawy. Mimo niedogodności związanych z różnicą czasu, najbardziej przeze mnie ukochany. Uwielbiam klimat tego turnieju, publiczność, słońce i upały w środku polskiej zimy (w tym roku wiosny bądź jesieni, jak kto woli). Wspaniale jest otulić się kocem i z kubkiem kawy śledzić zmagania tenisistów i tenisistek na drugim końcu świata. I to nie tylko tych najlepszych. Uwielbiam patrzeć na zmagania tych, których przeznaczeniem i tak jest odpaść szybko, a którzy walczą o drugą rundę jak o życie. Wstaję nawet po to, aby popatrzeć, jak Verdasco lub Almagro (jaka szkoda, że w tym roku go nie będzie) przegrywa kolejny wygrany mecz, a Dimitrov, nadzieja tenisowych wszech galaktyk, odpada w pierwszej rundzie po porażce z najbardziej drewnianym „beztalenciem”. Ot, urok Australian Open.

W tym roku również nie zamierzam odpuszczać. Drabinki turniejowe już dawno spisane, plan gier wyuczony na pamięć, a od pierwszej w nocy wmawiam sobie, że „sen przeraża mnie”. Analizy drabinek tym razem nie będzie. Wystarczy, że fani Nadala i Federera nie kłócą się już tylko o to, który z nich jest wybitniejszym tenisistą, ale także o to, który z nich ma gorsze losowanie w tegorocznym Aussie Open… Fakt, najlepiej nie trafili, ale jakie to ma znaczenie, kiedy ani my, ani oni nie mogą już w tej kwestii nic zmienić…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Oczywiście mam swoich faworytów (tych „obiektywniejszych” i tych „subiektywniejszych”). Wśród mężczyzn są nimi Novak Djoković i Rafael Nadal. Pierwszy broni swojego królestwa i drogę ku temu ma usłaną różami, drugi poprzez ciernie będzie starał się zrzucić go z australijskiego tronu. Na czerwono podkreśliłam Juana Martina del Potro, tyle tylko, że on na czerwono podkreślony był już wiele razy… Murray, Federer i Tsonga zasługują, w moim przekonaniu, co najwyżej na różowy. Dla Berdycha, Ferrera i reszty koloru jeszcze nie wymyślono.

Wśród pań trudno wskazać na kogoś innego jak Serena Williams. Na niekorzyść Amerykanki może działać tylko to, że w ostatnich latach jej starty w Australii nie należały do najbardziej udanych. Tytułu broni Wiktoria Azarenka, ale ciężko jest mi się wypowiadać na temat formy Białorusinki. Sporo przytyła, zmagała się z kontuzją, a końcówka ubiegłego sezonu nie wyglądała w jej wykonaniu najlepiej. Dlatego uważam, że Agnieszka Radwańska lądując akurat w jej ćwiartce, nie trafiła aż tak tragicznie, jak przedstawiają to niektóre media. Sęk w tym, że o formie Agnieszki Radwańskiej także ciężko cokolwiek powiedzieć… Na pewno bacznie będę obserwować Na Li, która w Australii gra naprawdę dobrze.

Mam nadzieję, że przez najbliższe dwa tygodnie ani razu nie pożałuję tego, że tenisiści nie dadzą mi dopić drinka z Johnnym Deppem. Życzę powodzenia Agnieszce, Kasi, Ali, Jerzemu, Łukaszowi, Michałowi, Mariuszowi, Marcinowi i Tomkowi. No i Rafie oczywiście. Kawo przybywaj!

Reklamy

Tenisiści w cieniu „Czerwonego Wiewióra”

Pierwszy tydzień wielkoszlemowego turnieju US Open dobiega końca, a ja na palcach jednej ręki mogłabym policzyć mecze, które niosły ze sobą jakieś emocje. Zarówno u pań, jak i u panów, wieje nudą. Największą atrakcją turnieju jest, jak do tej pory, niesforna wiewiórka, która co rusz wpada na jakieś spotkanie i wprowadza nieco życia na senne korty Flushing Meadows.

Patrząc jednym okiem na „fascynujące” spotkanie Andy’ego Murray”a z Florianem Mayerem, zastanawiam się, ile jeszcze przyjdzie mi czekać na mecz, który wciśnie mnie w fotel. Dwa ciekawe, acz nie porywające, mecze Juana Martina del Potro (wygrany – z Guillermo Garcią-Lopezem i przegrany – z Lleytonem Hewittem), dwa mecze Johna Isnera (wygrany – z Gaelem Monfilsem i przegrany – z Philippem Kohlschreiberem) oraz mecz Venus Williams z Jie Zheng to trochę mało, jak na siedem dni tak prestiżowego turnieju… „Młode strzelby”, które miały toczyć wyrównane boje z faworytami, po raz kolejny pokazały, jak daleko im jeszcze do czołówki. Żenujące porażki Janowicza, Dimitrowa, Tomica, Paire’a czy Nishikoriego z zawodnikami z zaplecza ATP, powinny dać im sporo do myślenia. Jak na razie, swoje szanse wykorzystuje tylko Milos Raonić, który wczoraj awansował już do czwartej rundy.

Faworyci nie zawodzą (może oprócz Del Potro, na którego po cichu liczyłam), choć trudno jednoznacznie określić, w jakiej są formie. Przeciwnicy nie stawiają im jak na razie zbyt wielkiego oporu, więc i oni pełni swych możliwości pokazywać nie muszą. W następnej rundzie powinno być już znacznie ciekawiej.

W turnieju pań doszło co prawda do kilku niespodzianek, ale czy ktoś pokładał jakieś wielkie nadzieje w słabo dysponowanej ostatnio Petrze Kvitovej czy, z reguły grającej dobrze tylko na kortach ziemnych, Sarze Errani? Nie sądzę. Za chwilę mecz Sereny Williams ze Sloane Stephens. Czy Sloane stać na to, aby po raz kolejny pokonać utytułowaną rodaczkę w wielkoszlemowym turnieju? Sądzę, że tak, ale biorąc pod uwagę to, że Williams pała żądzą rewanżu za porażkę w ćwierćfinale Australian Open, będzie to niezwykle trudne zadanie…

Mam nadzieję, że przyszły tydzień w końcu obrodzi w fascynujące spotkania, które wynagrodzą mi dotychczasowe nudy. Na tryb nocny już się przestawiłam, więc do dzieła Panowie i Panie!

Betonowy zawrót głowy

Ciary na plecach są? Są! Ręka od przepisywania turniejowych drabinek do nowego, pięknego, stworzonego przez Martę (skrapowice.wordpress.com – polecam!) zeszytu boli? Boli! Znak to, że ostatnia lewa Wielkiego Szlema tuż, tuż. Zanim jednak obiecane przepowiednie „Wróżbity Macieja” na tegoroczny US Open, słów kilka o tym, co działo się w amerykańskich turniejach poprzedzających tę wielką tenisową ucztę.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA            OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Corocznie przygoda z twardymi amerykańskimi kortami rozpoczyna się na miesiąc przed nowojorską imprezą. Pięć turniejów ATP: Atlanta (250), Waszyngton (500), Toronto/Montreal (1000), Cincinnati (1000) i Winston-Salem (250) oraz pięć turniejów WTA: Stanford, Carlsbad, Toronto/Montreal, Cincinnati i New Haven składają się na tzw. US Open Series. Zwycięzca cyklu może liczyć na premię w wysokości miliona dolarów, jeżeli okaże się być także tryumfatorem US Open. Jeżeli osiągnie gorszy wynik, dostanie mniej, proste.

W tym roku chrapkę na najwyższą premię mogą mieć Serena Williams i Rafa Nadal. Amerykanka wygrała turniej w Toronto, zagrała w finale  w Cincinnati, gdzie przegrała z Azarenką i o 25 punktów wyprzedziła Białorusinkę w końcowym zestawieniu. Hiszpan wygrał dwa najlepiej punktowane turnieje cyklu – Montreal i Cincinnati i tym samym zapewnił sobie drugi w karierze tryumf w US Open Series. Czy dodatkowy milion zasili ich konta? Tego nie wiem, ale obydwoje mają na to ogromne szanse. Nie będę oryginalna, jeżeli powiem, że to właśnie Serena i Rafa są dla mnie głównymi kandydatami do zwycięstwa na kortach Flushing Meadows.

I doszłam do najważniejszej części tekstu – przepowiedni turniejowych. Wimbledońskie mi nie wyszły, ale drzemiący we mnie „Wróżbita Maciej” podpowiada, że tym razem będzie inaczej. Ostatnia lewa Wielkiego Szlema 2013 padnie łupem Hiszpana z Majorki, od zawsze „Króla Mączki”, od marca bieżącego roku również „Króla Betonu”. W finale pokona on Andy’ego Murray’a, „Ostatniego Króla Szkocji”, który w półfinale pokona Juana Martina del Potro, zwanego  „Drwalem z Tandil”. Novak Djoković, „Słońce Bałkanów”, nie zdąży wprowadzić do swej gry nowatorskich pomysłów jego nowego trenera, Wojciecha „Umówić Cię z Kimś” Fibaka i polegnie z rąk „Drwala” w ćwierćfinale. A „Maestro z Bazylei”? Cóż, „Nadal w ćwierćfinale” nie brzmi dobrze. Szansę na dobry wynik (ze względu na przyjemne losowanie) mają także Jerzy Janowicz, Ernests Gulbis czy Milos Raonic.

Wśród kobiet zwycięży Serena Williams, albo… Wiktoria Azarenka. Jeszcze nie oświeciło mnie wystarczająco w tej kwestii. Szanse Agnieszki Radwańskiej? Podobnie, jak w przypadku „Maestro”: „Williams w półfinale nie brzmi dobrze”.  Agnieszka zaczyna turniej już dzisiaj, a mecz z Silvią Solar-Espinosą wcale nie musi być łatwy.

Ciary na plecach są? Są! US Open czas zacząć!

P.S. Jeżeli w ciągu najbliższych dwóch tygodni napiszę coś, co nie będzie miało jakiegokolwiek sensu, to wybaczcie… Sen, to jest coś, czego w najbliższych dniach będzie mi bardzo, ale to bardzo, brakowało…

Ostatni król Szkocji

Wielbiciele tenisa wiedzą, że kiedy Andy Murray odnosi zwycięstwo, jest nazywany na Wyspach wielkim Brytyjczykiem, a kiedy przegrywa, od razu staje się tylko i wyłącznie Szkotem. Podczas Wimbledonu szaleństwo na punkcie Andy’ego sięgnęło zenitu. Nic dziwnego, Brytyjczycy czekali na „swojego” zwycięzcę „swojego” turnieju od… 1936 roku, kiedy to Fred Perry pokonał w finale Niemca Gottfrieda von Cramma. Nadzieje na tegoroczny sukces były o wiele większe niż w latach poprzednich. W 2012 roku Andy wreszcie się przełamał. Zdołał osiągnąć przy Church Road wimbledoński finał (przegrany z Rogerem Federerem), na tych samych kortach zdobył olimpijskie złoto (pokonując Federera), a we wrześniu wygrał US Open (po finale z Djokoviciem). Nie był więc już wiecznie niespełnionym Szkotem, bez tytułu wielkoszlemowego.

Po finałowej porażce w Melbourne, na początku tego roku, wszystko podporządkował dobremu występowi na londyńskiej trawie. Zupełnie odpuścił turnieje na kortach ziemnych. Zdawał sobie sprawę, że nie jest stworzony do tego, aby właśnie na nich osiągać najlepsze rezultaty. Ze względu na kontuzję nie wystąpił także w paryskim Roland Garros. Kiedy Rafa Nadal i Novak Djoković toczyli zacięty bój o finał francuskiej lewy Wielkiego Szlema, on trenował już na kortach Queen’s Clubu. Jak się okazało, było to bardzo mądre posunięcie.

Tuż po rozlosowaniu drabinek, brytyjskie media przystopowały z przedwczesnym ogłaszaniem sukcesu Murray’a. Na drodze do finału mieli mu bowiem stanąć Jo-Wilfried Tsonga oraz Rafael Nadal lub Roger Federer. Szybko się jednak okazało, że droga do finału będzie wręcz usłana różami. Najgroźniejsi rywale odpadli już w pierwszych dwóch rundach, a Andy pokonywał przeciwników gładko. Potrafił także odwrócić losy ćwierćfinałowego meczu z Fernando Verdasco, w którym przegrywał już 0:2 w setach. Oznaczało to, że nie tylko fizycznie, ale i mentalnie Andy jest wspaniale do turnieju przygotowany.

W finale czekał na Andy’ego nie byle kto, bo Novak Djoković. Przyjaciel od czasów juniorskich, ale także numer jeden światowego rankingu. Obydwaj nie należą do moich ulubionych zawodników, obydwaj mnie drażnią swym zachowaniem na korcie, a finały pomiędzy nimi po prostu mnie nudzą. Kiedy przypomnę sobie finał US Open… Brrr… Po odpadnięciu Nadala, postanowiłam jednak kibicować z całych sił Szkotowi i Juanowi Martinowi del Potro. Szkotowi dlatego, że wydawał mi się jedynym, który może Djokovicia pokonać, a Del Potro dlatego, że go po prostu lubię, że ma mocną głowę i nie boi się walczyć z najlepszymi (vide Berdych…).

Juan poległ po pasjonującej półfinałowej walce z Serbem, a Andy pokonał Jerzego Janowicza. Niby turniej  niespodzianek, a w finale numer 1 z numerem 2… Finał mnie nie porwał, niestety, ale wygrał ten, któremu kibicowałam ja, cała Wielka Brytania oraz kibice Federera i Nadala razem wzięci. Andy Murray spełnił dziś marzenia wielu i jest w końcu wielkim Brytyjczykiem ze Szkocji. Tylko czekać, aż królowa Elżbieta II nada mu tytuł Sir.

Na koniec jeszcze słowo o Polakach (przecież obiecałam ciąg dalszy Bajkowego scenariusza). Na pewno był to najlepszy turniej w ich wykonaniu. Dwa półfinały, ćwierćfinał i druga runda to naprawdę wiele, jak na kraj, w którym nie ma porządnego ośrodka tenisowego, a autorzy artykułów tenisowych często pojęcia nie mają o tym, jak się liczy punkty w gemach. Janowicz osiągnął najlepszy wynik w historii polskiego tenisa męskiego. Potrafił wykorzystać nadarzającą się szansę i stoczył piękną walkę w półfinale z dzisiejszym zwycięzcą. Agnieszka Radwańska heroicznie walczyła o finał z Lisicką. Szkoda, że się nie udało, ale półfinał to ogromny sukces i trzeba o tym pamiętać. Jej pomeczowe zachowanie to temat na inną dyskusję. Największe emocje wzbudził we mnie sukces Łukasza Kubota. Najskromniejszego, najcichszego, tego, o którym najmniej się mówiło i pisało. Jego gra na trawie cieszy oko tych, którzy pamiętają Raftera, Samprasa czy Beckera, a postawa na korcie jest godna naśladowania.

Mam nadzieję, że ten Wimbledon to tylko początek sukcesów polskich tenisistów. Następna okazja na wielkie wyniki już niedługo na amerykańskim betonie. Powodzenia!